Tradycja związana z obiema datami – 1 i 2 listopada – sięga wielu stuleci. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym w dniu 1 listopada są obchodzone uroczystości na cześć Wszystkich Świętych określane jako oddanie czci wszystkim osobom, które już zostały zbawione i, jak wierzą chrześcijanie, przebywają obecnie w Niebie. Dzień 2 listopada to Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, czyli tak zwane Zaduszki. Są to chwile zadumy nad naszym życiem i nad zakończeniem ludzkiej egzystencji. Pamięć o zmarłych towarzyszy ludziom na całym świecie, niezależnie od miejsca i czasu, światopoglądu i religii. Już w średniowieczu (IX w.) w katolickiej Francji, a także u angielskich i niemieckich katolików, dzień 1 listopada obchodzony był jako uroczystość Wszystkich Świętych, dlatego więc celebrowany był radośnie. Święto Zmarłych - przypadające 2 listopada - wprowadzono do liturgii Kościoła powszechnego ponad sto lat później, w 998 r. Ten dzień był poświęcony zmarłym, których dusze mogą być zbawione dzięki modlitwie tych żyjących.
Te dni zadumy przypominają nam przede wszystkim prawdę o powszechnym powołaniu do świętości. Każdy z nas, niezależnie od swej drogi życia jest powołany do świętości. Tej pełni człowieczeństwa nie można osiągnąć własnymi siłami. Konieczna jest pomoc łaski Bożej, ponieważ jesteśmy wzywani do świętości, niezależnie od grzechów czy upadków. Teologia wskazuje, iż każdy z nas otrzymał dar zbawienia, bo Jezus Chrystus złożył ofiarę za wszystkich ludzi. Od każdego z nas jednak zależy, w jakim stopniu przyjmie ten dar i odpowie na niego. Warto wziąć sobie do serca słowa papieża Franciszka: „Lubię dostrzegać świętość w cierpliwym ludzie Bożym: w rodzicach, którzy z wielką miłością pomagają dorastać swoim dzieciom, w mężczyznach i kobietach pracujących, by zarobić na chleb, w osobach chorych (…) które nadal się uśmiechają. W tej wytrwałości, aby iść naprzód, dzień po dniu, widzę świętość Kościoła walczącego. Jest to często „świętość z sąsiedztwa”, świętość osób, które żyją blisko nas i są odblaskiem obecności Boga.” (Adhortacja Gaudete et Exsultate, pkt. 7)